Seneler sonra ilk kez biri çıkıyor da elimi kaleme uzandırıyor...seneler sonra çıkmıyor aslında, hep vardı, oradaydı. Fakat ördüğüm duvarlarımın farkında mıydı? Değildi muhakkak, bir kaç yenilgi sonrası sarsılmış inancımın karşısında dimdik, tüm canı ve kanıyla durmaktaydı. Sen durmaktasın bak orada, tam karşımda, tam kalbimde.
Çok severdim zamanında sevdiklerim için birşeyler karalamayı, bıraktım nicedir. Sevgilere gerek kalmadı yazılar, ya da sevgiler kalmadı. Bilmiyorum. Dost'a yazılanlar daha bir farklıydı, yalındı, içtendi. Dostluklar bitti- uçtu yazılanlar, aslında 'söz uçar yazı kalırdı'... hangisi oldu? bir garip muamma...
Dost'um, bana yeniden yüreğimin dost köşesini açabilmeyi sağladiğin için sana teşekkür ederim. bu geçmişe sitem yazısı değil, bir itiraf hiç değil, aslında belki komedi... bu denli iletişim halindeyken, seninle ben, herkesle herkes, o şu bu, hiç farketmez.
Sen tüm canlılığınla hayatımda ışıldarken unuttuğum şeyleri anımsatıyorsun bana, meğer ne kadar uzaklaşmişim ben birine 'dost' olabilmekten, seninle yaklaştım mı sahiden?
Bırakmıştım, gerek de yok diyordum. Hep bir mesafe. Bunları yazmam mı gerekiyor bilmiyorum, üstelik iş arasında... Zaman yok, hiçbişeye zaman yok. bunca zamansızlık içinde, yazmalıydım evet. Biraz tutuk cümlelerim, pasımı atiyorum.
Sen tüm pasımı atıyorsun dostum, hayatı daha bi çok sevdiriyorsun mesela, dedim ya kendini sorgulatıyorsun insana, bilmiyorum yani bana... İyi geliyorsun, böyle bi oh çekmek gibi mesela. Şimdi bir de gözlerin dolar senin, kıyamam ki duygulanırsın.
Bi de çoğaliyorsun şimdi, dostum çoğalıyor, zaten kocaman bir kalbi var, bir de canından can oluşuyor... Seni fazla yormamak gerek :)
Bunlar böyle içimden geldi... Uzatmamak gerek... Seni seviyorum ve teşekkür ediyorum...
